Nieoficjalna Strona Kościoła Katolickiego Mariawitów
PolskiEnglishDeutschFrançaisРусский 22.02.2017 02:37:13
Nawigacja
Strona Główna
Historia
Św. Maria Franciszka Kozłowska
Dzieło Wielkiego Miłosierdzia
Zasady wiary
Artykuły
Hierarchia
Parafie
Ogłoszenia
Linki
Forum Mariawickie
Kontakt
Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 1
Najnowszy Użytkownik: Mariawita
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Hierarchia
Hierarchia

Przełożeni Kościoła Katolickiego Mariawitów na przestrzeni dekad


Św. abp Jan Maria Michał Kowalski (1871-1942)

Jan Kowalski pochodził z rolniczej rodziny z Latowicza pod Mińskiem Mazowieckim. Był synem Jana Kowalskiego i Katarzyny z domu Sitek. W latach 1889-1897 był alumnem Seminarium Duchownego w Warszawie, a następnie studentem Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu.
Święcenia kapłańskie otrzymał 24 kwietnia 1897 roku w Warszawie z rąk biskupa pomocniczego mohylewskiego, Franciszka Symona. Następnie pełnił posługę duchowną w parafiach katolickich w Łodzi, Warszawie, Niesułkowie i Starej Sobótce.
W 1900 roku będąc wikariuszem przy kościele kapucynów w Warszawie za sprawą swojego kolegi z seminarium duchownego, księdza Jana Kaczyńskiego zetknął się z mariawityzmem i we wrześniu tego roku po poznaniu przełożonego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów, księdza Kazimierza Przyjemskiego przystąpił, składając ślub życia zgodnie z I regułą św. Franciszka do nowicjatu tajnego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów, w którym przyjął imię zakonne Maria Michał.
W latach 1904-1906 prowadził starania w Stolicy Apostolskiej oraz w kuriach biskupich na terenie Królestwa Polskiego o uznanie nauki mariawickiej zawartej w prywatnych objawieniach Feliksy Kozłowskiej i legalizację Związku Mariawitów. W 1904 roku Kongregacja Świętego Oficjum zabroniła mu dalszej działalności i nakazała rozwiązanie stowarzyszenia, któremu przewodniczył.
W 1906 roku ksiądz Jan Kowalski nie godząc się z postanowieniami władz kościelnych wspólnie z innymi kapłanami mariawickimi wypowiedział posłuszeństwo swojemu biskupowi i 27 stycznia 1906 roku został suspendowany przez arcybiskupa warszawskiego, Wincentego Popiela, a następnie dekretem Świętego Oficjum z 5 grudnia 1906 roku wraz z założycielką mariawityzmu Feliksą Marią Franciszką Kozłowską został ekskomunikowany imiennie przez papieża Piusa X na podstawie encykliki Tribus circiter z 5 kwietnia 1906 roku za szerzenie poglądów niezgodnych z nauką Kościoła katolickiego oraz z powodu nieposłuszeństwa eklezjalnego wobec decyzji Świętego Oficjum z 4 września 1904 roku o rozwiązaniu Związku Mariawitów.
Po ogłoszeniu papieskiej encykliki potępiającej mariawityzm podjął kroki zmierzające do zarejestrowania mariawickich gmin kościelnych jako wyznania tolerowanego w Cesarstwie Rosyjskim oraz zabiegi mające na celu zorganizowanie mariawickiej hierarchii duchownej. 10 października 1907 roku na I Kapitule Generalnej Kapłanów Mariawitów został wybrany powtórnie ministrem generalnym Związku Mariawitów. W 1909 roku nawiązał współpracę z Unią Utrechcką Kościołów Starokatolickich i 5 października 1909 roku w Utrechcie został konsekrowany na biskupa starokatolickiego przez starokatolickiego arcybiskupa Utrechtu Gerarda Gula w asyście biskupów starokatolickich: Jakuba van Thiela z Haarlemu, Mikołaja Spita z Deventer, Józefa Demmela z Bonn i Arnolda Mathewa z Londynu. W 1910 roku przy współasyście dwóch holenderskich biskupów starokatolickich Jan Maria Michał Kowalski udzielił w Łowiczu sakry biskupiej księżom: Romanowi Próchniewskiemu i Leonowi Gołębiowskiemu co pozwoliło na zorganizowanie sieci diecezji mariawickich na ziemiach polskich, a także na legalizację mariawityzmu pod nazwą Kościół Katolicki Mariawitów jako prawnie działającego związku wyznaniowego w Cesarstwie Rosyjskim.
Po śmierci Feliksy Kozłowskiej, założycielki i duchowej opiekunki mariawityzmu, Jan Maria Michał Kowalski w 1921 roku ogłosił się arcybiskupem i przywódcą Starokatolickiego Kościoła Mariawitów. W latach 1921-1925 posługując się głównie tekstem Wulgaty dokonał przekładu Pisma Świętego na język polski. W 1922 roku zebrał i opublikował w książce Dzieło Wielkiego Miłosierdzia objawienia Feliksy Kozłowskiej.
W latach 1922-1935 przeprowadził zakrojoną na szeroką skalę radykalną reformę kościelną, która przejawiała się w ogłoszeniu, a z czasem we wprowadzeniu w Kościele Mariawitów: komunii świętej pod postaciami chleba i wina dla wiernych, komunii świętej dla dzieci zaraz po chrzcie, zniesieniem celibatu księży, zniesieniem święcenia wody, olejów, pokarmów i przedmiotów, zniesieniem obowiązku spowiedzi usznej, zniesieniem postów, zniesieniem tytułów duchownych przez zastąpienie ich zakonnymi zwrotami brat i siostra, zmianami w modlitwach, liturgii, uproszczeniem mszy świętej i dopuszczeniem do odprawiania jej poza kościołami i miejscami poświęconymi. Wreszcie najbardziej postępowych i budzących największe kontrowersje reform czyli: kult Mateczki Feliksy Kozłowskiej, reinterpretacja dogmatu o Trójcy Świętej, kapłaństwo kobiet, kapłaństwo ludowe, wieczyste śluby mistyczne kapłanów i sióstr zakonnych, uznanie ważności ślubów cywilnych na równi ze ślubami kościelnymi oraz nauka o niepokalanym poczęciu dzieci urodzonych w związkach małżeńskich księży mariawickich z kapłankami mariawickimi.
W 1924 roku arcybiskup Jan Kowalski ogłosił przeniesienie Stolicy Apostolskiej z Rzymu do Płocka przez co w oczach współwyznawców został uznany za papieża słowiańskiego, w 1922 roku ożenił się także z przełożoną Zgromadzenia Sióstr Mariawitek, Antoniną Marią Izabelą Wiłucką i konsekrował ją w Płocku 28 marca 1929 roku na arcykapłankę Starokatolickiego Kościoła Mariawitów zapoczątkowując w tym kościele biskupstwo kobiet. W tym samym dniu udzielił święceń duchownych jedenastu zakonnicom, które były pierwszymi kapłankami mariawickimi[3]: Marii Celestynie Kraszewskiej, Marii Dilekcie Rastawickiej, Marii Honoracie Klichowskiej, Marii Rafaeli Komorowskiej, Marii Herubinie Marynowskiej, Marii Nadziei Sasin (Sosin), Marii Helenie Kubickiej, Marii Efemii Nykównie, Marii Dezyderii Spodar, Marii Emmie Piotrowskiej i Marii Miłości Wnukowskiej (Wnukowej).
Radykalizm reform, głoszenie donatyzmu oraz modernistyczne postępowanie arcybiskupa spowodowało reakcję Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich, która w 1924 roku wykluczyła mariawitów ze swojego grona.
W 1926 roku arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski udał się wraz z delegacją mariawicką na Bałkany i Bliski Wschód. Podczas kilkumiesięcznej podróży spotkał się z przedstawicielami Kościołów wschodnich: Serbii, Bułgarii, Grecji, Turcji, Palestyny i Egiptu. W latach 1928-1930 podejmował dialog z biskupami Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce, Polskim Narodowym Kościołem Katolickim i Polskim Autokefalicznym Kościołem Prawosławnym. Zabiegi te nie przyniosły jednak żadnych owocnych rezultatów w kwestii unii kościelnej z którymś z wyznań, gdyż mariawicki hierarcha nie zgadzał się na żadne ustępstwa w kwestii ustroju i doktryny Starokatolickiego Kościoła Mariawitów.
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku arcybiskup Kowalski wystosował list do Adolfa Hitlera, w którym między innymi sprzeciwiał się aneksji Gdańska oraz proponował kanclerzowi Niemiec konwersję na mariawityzm. Spowodowało to zainteresowanie się okupanta niemieckiego tą niewielką wspólnotą religijną i zakwalifikowania jej jako niebezpiecznej dla planów politycznych III Rzeszy na ziemiach polskich. 25 stycznia 1940 roku arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski został aresztowany przez Gestapo i uwięziony w Płocku, a następnie w Dachau. Jako więzień obozu koncentracyjnego o numerze 24542 przebywał wśród księży katolickich. Wśród nich był biskup Michał Kozal, który w trudnych warunkach obozowych starał się nakłonić arcybiskupa Kowalskiego do powrotu do jedności z Kościołem rzymskokatolickim.
18 maja 1942 roku wiekowy i schorowany arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski został wywieziony z obozu koncentracyjnego KL Dachau i osadzony w obozie zagłady na zamku Hartheim pod Linzem. Zginął tam w komorze gazowej w nocy 26 maja 1942 roku. Jego ciało Niemcy skremowali. Następstwo po nim w przewodzeniu Kościołem Katolickim Mariawitów przejęła arcykapłanka Antonina Maria Izabela Wiłucka.
Symboliczny grób arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego w postaci tablicy pamiątkowej znajduje się w mariawickiej Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku.
Po śmierci Jan Maria Michał Kowalski został uznany przez wspólnotę mariawitów felicjanowskich za świętego męczennika. Część wiernych traktowała go nawet za wcielenie Boga. Jeszcze za życia był nazywany duchowym synem Mateczki i przepowiedzianym w Apokalipsie Świętego Jana, Archaniołem Michałem.


Św. akpł. Antonina Maria Wiłucka-Kowalska (1890-1946)

Antonina Wiłucka pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Była córką Adama Wiłuckiego i Marii Antoniny z domu Horn. Przez kilka lat uczęszczała do gimnazjum rosyjskiego w Warszawie, a następnie wstąpiła do IV klasy wyróżniającego się wysokim poziomem nauczania Zakładu Wychowawczo-Naukowego Żeńskiego Marty Łojkówny w Warszawie. Ukończyła go w 1909 roku. W następnym roku na prośbę znanej poleskiej rodziny ziemiańskiej Ordów, wyjechała do jednego z ich majątków o nazwie Perekale na Polesiu, gdzie przez rok miała być nauczycielką ich starszych dzieci. Pobyt ten przedłużył się do czterech lat. Jeden z Ordów ubiegał się nawet o jej rękę. Posiadała gruntowną znajomość języków: angielskiego, francuskiego, niemieckiego i rosyjskiego oraz była uzdolniona muzycznie.
Po wybuchu I wojny światowej i śmierci właściciela majątku, została, wraz z rodziną Ordów, wywieziona na Krym, skąd po trzech latach, w 1918, wróciła do Polski, do rodziny w Warszawie. W tym samym roku, będąc u rodziny w Płocku poznała mariawityzm i jego założycielkę Feliksę Kozłowską. Wkrótce po tym zdarzeniu, mimo oporu ze strony rodziny, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek. W 1920 przyjęła imię zakonne Maria Izabela, złożyła śluby wieczyste i 8 września 1922 roku, zgodnie z zaleceniami zmarłej rok wcześniej Feliksy Kozłowskiej, została wybrana jako jej następczyni na przełożoną generalną Zgromadzenia Sióstr Mariawitek. W tym samym roku, po wprowadzeniu małżeństw zakonnych w Kościele Mariawitów, Izabela Wiłucka zawarła związek małżeński ze zwierzchnikiem Kościoła Mariawitów, arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim.
W 1929 roku po wprowadzeniu w Starokatolickim Kościele Mariawitów kapłaństwa kobiet Antonina Maria Izabela Wiłucka wraz z 11 innymi siostrami zakonnymi została wyświęcona na mariawicką kapłankę. 28 marca 1929 roku w Płocku otrzymała konsekrację biskupią. Od tego czasu z tytułem arcykapłanki wchodziła w skład zarządu Starokatolickiego Kościoła Mariawitów obok biskupów: Jakuba Próchniewskiego, Filipa Feldmana i Bartłomieja Przysieckiego. Do jej obowiązków należało m.in. roztaczanie szczególnej opieki nad kapłaństwem sióstr. W 1926 roku Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska uczestniczyła w delegacji biskupów mariawickich na Bałkany i Bliski Wschód. Brała udział w przedstawianiu Kościołom wschodnim działalności Kościoła Mariawitów i jego posłannictwa.
Po rozłamie w Kościele Mariawitów w 1935 roku opowiedziała się za arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim i wraz z nim zmuszona została do przeprowadzenia się do Felicjanowa. Pełniła nadal urząd przełożonej Zgromadzenia Sióstr Mariawitek i uczestniczyła w zarządzie Kościoła Katolickiego Mariawitów.
Gdy w lipcu 1936 roku zwierzchnik Kościoła Katolickiego Mariawitów arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski został osadzony na półtora roku w więzieniu w Rawiczu dla odbycia wyroku sądowego z 1931 roku, Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska sprawowała w tym czasie urząd przełożonej Kościoła. W latach 1936-1939 wznowiła i prowadziła w Felicjanowie dwutygodnik religijno-społeczny Królestwo Boże na Ziemi.
Od stycznia 1940 roku, po aresztowaniu arcybiskupa Jana Marii Michała Michała Kowalskiego przez Gestapo i wywiezieniu go najpierw do więzienia płockiego, a następnie do obozu w Dachau, arcykapłanka Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska przejęła i pełniła do swej śmierci obowiązki zwierzchnika Kościoła Katolickiego Mariawitów.
W marcu 1941 roku, wraz ze wszystkimi mieszkańcami ośrodka kościelnego w Felicjanowie została wywieziona do obozu koncentracyjnego KL Soldau w Działdowie, a następnie do obozu w Forcie III w Pomiechówku. Po zwolnieniu z więzienia z powodu rozproszenia zgromadzenia zakonnego arcykapłanka Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska zamieszkała w Płońsku, gdzie część sióstr zatrudniono w szpitalu. Stąd w miarę możliwości kierowała całym Kościołem Katolickim Mariawitów oraz utrzymywała korespondencję z uwięzionym w KL Dachau arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim.
Po przejściu frontu wiosną 1945 roku wróciła do zniszczonego Felicjanowa. Zmarła 28 listopada 1946 roku. Pochowana została w parku przed dworem w Felicjanowie. Po śmierci została uznana przez wiernych Kościoła Katolickiego Mariawitów za świętą.
Z małżeństwa z Janem Marią Michałem Kowalskim miała jednego syna.


Abp Józef Maria Rafael Wojciechowski (1917-2005)

Tekst alternatywny

28 maja 1950 roku Józef Maria Rafael Wojciechowski został wybrany przez Kapitułę Generalną Kościoła Katolickiego Mariawitów na ministra generalnego Katolickiego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów i na arcybiskupa Kościoła Katolickiego Mariawitów. 25 listopada 1956 roku został konsekrowany na biskupa przez Helmuta Marię Pawła Maasa z Pozajurysdykcyjnego Zakonu Mariawitów w Niemczech.
Józef Maria Rafael Wojciechowski był prekursorem kontaktów ekumenicznych pomiędzy Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem Katolickim Mariawitów.
Był współautorem oświadczenia o respektowaniu chrztu udzielonego w Kościele rzymskokatolickim przez Kościół Katolicki Mariawitów oraz o respektowaniu chrztu udzielonego w Kościele Katolickim Mariawitów przez Kościół rzymskokatolicki.
W 2003 roku arcybiskup Maria Rafael Wojciechowski wydał książkę Pisma wybrane - Dzieło Bożego Ratunku, zawierającą reformy doktrynalne w Kościele Katolickim Mariawitów.


Obecni Przełożeni Kościoła Katolickiego Mariawitów

Bp Maria Damiana Beatrycze Szulgowicz
Przewodnicząca Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów

Tekst alternatywny

Siostra Beatrycze ukończyła studia w Politechnice Warszawskiej. Następnie poświęciła się życiu monastycznemu. W 1971 ukończyła studia w sekcji starokatolickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, broniąc pracę magisterską pt. Ideologia mariawityzmu w listach pasterskich arcybiskupa Jana M. Michała Kowalskiego. 30 maja 1993 w uroczystość Zesłania Ducha Świętego siostry Maria Beatrycze Szulgowicz i Maria Rafaela Woińska zostały konsekrowane w Felicjanowie na nowe biskupki Kościoła i odtąd siostra Maria Beatrycze stoi na czele kustodii płockiej. Od 1995 przełożona Katolickiego Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania. Od 21 maja 2005 przewodnicząca Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów, proboszczka parafii w Felicjanowie.


Bp Hanna Maria Rafaela Woińska (1941-)

Tekst alternatywny

Siostra Rafaela ukończyła studia teologiczne w sekcji starokatolickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. W 1971 obroniła pracę magisterską pt. Nauka założycielki mariawityzmu o doskonałości chrześcijańskiej. W latach 1972–1976 administratorka parafii Przenajświętszego Sakramentu w Grzmiącej, od 1976 proboszczka parafii w Warszawie, a od 1988 również parafii w Pogorzeli. 30 maja 1993 w uroczystość Zesłania Ducha Świętego siostry Maria Beatrycze Szulgowicz i Maria Rafaela Woińska zostały konsekrowane w Felicjanowie na nowe biskupki Kościoła i odtąd siostra Maria Rafaela stoi na czele kustodii warszawskiej.

Aktualizacja: 7.08.2016r.

Wszystko na większą chwałę Bożą i cześć Przenajświętszej Maryi Panny!

Uroczystość Matki Bożej Nieustającej Pomocy AD 2010


Powered by v6.01.6 © 2003-2005Astral by: 201943 Unikalnych wizyt

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie